"غزه در آتش"                                            
 
حسین وهابیان:
اگر اهل پیگیری اخبار فلسطین باشید،باید یادتان باشد که بیشتر اخبار درگیری‌ها و جنایات اسرائیل مربوط به بخش دیگری از این سرزمین است؛ اسم غزه معمولآ همراه با جنگ و کشتار نبود. معمولآ، یعنی تا همین دوهفته‌ی پیش.
 
 غزه کجاست؟
نوار غزه در جنوب فلسطین است،ساحل مدیترانه ،ساحلی به طول تقریبی 40 کیلو متر و عرض 5تا8 کیلومتر.برای همین به ان باریکه غزه هم میگویند.سال‌های پیش از جنگ جهانی دوم، وقتی هنوز مرز بین المللی وجود نداشت ،غزه زیر نظر مصری ها بود.در این باریکه به جز خود غزه-که مقر حکومت خود گردان فلسطینی است-2شهر مهم وجود دارد که هر یک به دلیلی معروفیت جهانی دارند
رفح در دور ترین ناحیه جنوبی نوار غزه است که از غرب به دریای مدیترانه و از شرق به خط آتش بس سال 1948 و از جنوب به مرزهای مصر محدود میشود. شهر رفح از جمله شهرهای تاریخی و قدیمی با قدمت 5 هزار سال است. بعد از توافق کمپ‌دیوید، شهر رفح دو قسمت شد؛ یکی را اسرائیلی‌ها با صحرای سینا به مصری‌ها بخشیدند و از باقیمانده آن حدود 3500 هکتار را برای احداث شهرک برای خود برداشتند. به این ترتیب رفح یکی از 2 گذرگاهی شد که فلسطینی‌ها می‌توانستند از انجا به بیرون فلسطین رفت‌وآمد کنند. خان یونس هم در دورترین نقطه غربی فلسطین و در فاصله 20 کیلومتری مرزهای مصر،از شهرهای مهم و پر جمعیت فلسطین است که به خاطر کمپ‌های آوارگان فراوانش،پر تراکم‌ترین نقطه جهان است.‌
 
اسرائیلی‌ها آمدند
 
     
14 مه 1948 چند ساعت پس از آنکه انگلیسی‌ها از فلسطین رفتند،دیویدبن‌گوریون -‌‌صهیونیست کهنه‌کار اروپایی-با قرائت اعلامیه‌ای در تل‌آویو،دولت جدید یهودی به نام اسرائیل را اعلام کرد.گروه‌های مسلح یهودی در تشکیلاتی به نام «نیروهای دفاعی اسرائیل» سازمان‌دهی شدند و جنگ درگرفت. اگرچه مقاومت‌هایی از طرف فلسطینی‌ها و ارتش‌های عربی بود ولی ارتش اسرائیل بیشتر فلسطین را اشغال کرد. اسرائیلی‌‌ها در پایان جنگ‌های سال 1948، جز نوار غزه و کرانه‌ی باختری،بقیه فلسطین را گرفتند و ساکنان این مناطق را با کوچ‌های بزرگ وادار به مهاجرت کردند. آوارگان در کرانه‌ی باختری،نوار غزه و دیگر کشورهای عربی پراکنده شدند و به جای آنها،یهودیان مهاجر به فلسطین آمدند. در نوار غزه اردوگاه‌های بزرگ آوارگان تشکیل شد.
 
انتفاضه
 
دسامبر 1987 بعد از درگیری ارتش اسرائیل با مردم در اردوگاهی در نوار غزه،فلسطینی‌ها در اردوگاه‌های دیگر نیز با نیروهای امنیتی اسرائیل درگیر شدند.به زودی مردم کرانه‌ی باختری هم قیام کردند. اگر‌چه این زدوخوردها تازگی نداشت اما این بار همه فلسطینی‌های مناطق اشغالی قیام کردند. در انتفاضه اول،سیاست خشن اسرائیل در سرکوب مردم با مذاکرات صلح خاورمیانه با مشارکت عرفات-که هنوز هم در تبعید و خارج از فلسطین بود- همراه شد. نتیجه این شد که انتفاضه سرکوب شد،عرفات اسرائیل را به رسمیت شناخت و آنها هم اجازه دادند به فلسطین برگردد و او پس از سالها دوری از فلسطین وارد غزه شد.
 
غزه‌ی محصور
 
انتفاضه تجربه تلخی برای اسرائیلی‌ها بود.آتش انتفاضه از غزه روشن شده بود.اسرائیلی‌ها
نگران شهرک‌ها‌یشان بودند.فلسطینی ها به راحتی از غزه و دیگر اردوگاه‌های نوار غزه به شهرک‌ها می‌رفتند و انتقام شهدایشان را می‌گرفتند. اسرائیلی‌ها برای جدا سازی شهر‌ها و شهرک‌هایشان به فکر افتادند.اگر چه رهبران اسرائیل از گذشته برنامه محاصره مراکز جمعیتی فلسطین و انحلال تدریجی آن را داشتند ولی انتفاضه‌ی اول، جداسازی مناطق فلسطینی را در اولویت قرار داد و نخستین طرح‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های جداسازی توسط مسئولین اسرائیلی مطرح شد. حصاری اطراف نوار غزه کشیدند. حصار نوار غزه 50 کیلومتر است و در سال 1996 ساخته شد. بیش از یک میلیون نفر از ساکنان نوار غزه فقط از دو گذرگاه میتوانند داخل فلسطین بروند. مردم نوار غزه بیشتر از گذرگاه «تفاح»در نزدیکی خان‌یونس تردد میکنند. پس از اغاز انتفاضه‌‌الاقصی، ارتش اسرائیل برای عبور فلسطینی‌ها از این گذرگاه محدودیت های بیشتری گذاشت؛ورود افرادی که ساکن نوار غزه نیستند، ممنوع است مگر کسانی که مجوز ویژه ارتش را داشته باشند. گذرگاه فقط 8 ساعت در روز باز است و فقط افرادی میتوانند عبور کنند که کارت مغناطیسی ارتش اسرائیل را داشته باشند. کسانی که میخواهند از این گذرگاه عبور کنند، ناچارند در صف‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های طولانی منتظر بمانند تا بازرسی‌‌‌‌های سربازان تمام شود. بارها پیش می‌آید که گذرگاه بدون اطلاع قبلی و برای مدت طولانی بسته می‌شود. دراین موارد، آن‌هایی که صبح از خانه خارج شدند نمی توانند برگردند و مجبور می‌شوند که در خان‌یونس بمانند تا وقتی که گذرگاه دوباره باز شود.
اسرائیلی‌ها حصار غزه را بهترین تجربه‌ی امنیتی خود می‌دانند. آن‌ها از روی همین تجربه، ساخت دیوار حائل در کرانه‌ی باختری را هم در سال 2002 شروع کردند.
 
اسرائیلی‌ها رفتند
 
40 سال پس از اشغال نوار غزه، این قسمت از فلسطین چیزی جز دردسر برای تل‌آویو نداشت. سپتامبر 2005 اسرائیل اعلام کرد به‌طور یک‌جانبه از نوار غزه بیرون می‌رود. ارتش اسرائیل نوار غزه را ترک می‌کند و شهرک‌نشینان غزه را هم با خود می‌رود. تا این سال حدود 8000 شهرک‌نشین در قسمت‌های مختلف نوار غزه بودند. این دومین عقب‌نشینی آشکار اسرائیلی‌ها پس از لبنان بود ولی اولین بار بود که آن‌ها شهرک‌هایشان را هم ترک کردند. شبکه‌های تلویزیونی تصاویر زدو خورد نظامیان اسرائیل به شهرک‌نشینان را پخش کردند و هم‌زمان شادی فلسطینی‌ها شروع شد؛ اگرچه این شادی خیلی هم‌ طول نکشید.